نبض های بی ستاره

مطلبی که در زیر می خونید رو می خواستم به صورت کامنت تو چند تا وبلاگ بذارم ولی دیدم اینقدر تعداد این وبلاگ ها زیاده که بهتراینو تو وبلاگ خودم بذارم تا بقیه بیان کامنت بذارن .

چندتای وبلاگ هست ( که تعدادشون هم کم نیست ) بعد از اینکه واسشون کامنت گذاشتی صفحه ای باز می شه که تو ش نوشته « بخاطر ارسال نظر متشکرم. این نظرپس از بررسی و تایید نمایش داده خواهد شد. »

این یعنی سانسور ، این یعنی تو هین به مخاطب ، این یعنی اینکه مخاطب نمی فهمه ، آدم بی شعوریه وما موظفیم کنترلش کنیم . تو روزگاری که از همه طرف داریم سانسور می شیم  اگر خودمون ، خودمون رو سانسور کنیم ، خودمون تبدیل بشیم به سانسور چی ، دیگه خیلی فاجعه است .
می دونم که خیلی ها شئونات محیط رو رعایت نمی کنن ، به دیگران احترام نمی ذارن و هر چیزی رو می نویسن ، حتی مطالبی می نویسن که بجزتوهین ، روی روابط آدم ها هم تاثیر می زاره و باعث سوء تفاهم می شه .
 ولی هیچ کدوم اینا دلیل خوبی واسه سانسور نیست هیچ کدوم دلیل نمی شه که ما به مخاطبمون ، به خواننده وبلاگمون توهین کنیم .