رفتم از اینجا ، جایی که خیلی دوستش دارم و دوستان خوبی یافتم وچیزهایی نوشتم که تخلیه ام کردند . رهایم کردند .
رفتم از اینجا به http://www.anoosh26.com
رفتن از اینجا بدون کمک پویاهه - جمهور- کاویان-وبیشتر از همه مبین عزیز میسر نبود .
از همشون ممنون!
اين رمان را محافظه کار دانسته ايد و اين محافظه کاري را تا آن حد عميق توصيف مي کنيد که براي آن از لفظ «کسالت بار» استفاده مي کنيد ! آيا شما مي دانيد که در لابلاي اين سطور و صفحات که به اذعان خودتان يکي در ميان خوانده ايدشان چه چيزي در ذهن نويسنده بوده که با محافظه کاري آنرابيان مي کند و از افشاگري و بيان قاطع چشم مي پوشد ؟
در ادامه به شخصيت کلاريس پرداخته ايد که از او انتظار زني روشنفکر ، اجتماعي ، عاشق ، آگاه از سياست و اجتماع و اهل مطالعه داشته ايد . من فکر مي کنم اينها انتظاراتي است که شما از خودتان داريد و زماني که در همزاد پنداري با کلاريس شکست مي خوريد و آن را مطابق آمال خود نمي يابيد از او عصباني مي شويد !
کلاريس زني است معمولي که از نظر گاه خويش به زندگي نگاه مي کند
زني است معمولي مربوط به سي -چهل سال پيش در آبادان که خانم اشرافي انتظار زني امروزي و روشنفکر را از او دارد .
اتفاقاً به نظر من يکي از جذابيت هاي چراغ ها را من خاموش مي کنم همين معمولي بودن هاست که خانم پيرزاد قدرتمندانه آن را توصيف مي کند . اين را هم به ياد داشته باشيد که بسياري از زنان امروزي هم معمولي اند و روشنفکر و متفاوت در ميان آنها بسيار اندک و حتي تلاش براي آن ها هم بسيار اندک .
حالا از زني(کلاريس)ارمني ساکن منطقه بوارده آبادان مربوط به سي-چهل سال پيش چه انتظاري مي توان داشت؟
و در آخر اين اشتباه تکراري باز هم مشهود است که نوشته ايد :
«.... تنها چيزي را که به ما نشان مي دهد وضعيت زنانه موجود است و تلويحا به گونه اي تاييد و تثبيت آن وضعيت، بدون آنکه راه خروج مناسب را شناسايي کند . .. »
خانم اشرافي اين رمان وضعيت زن موجود نيست حتي وضعيت بوارده و آبادان هم نيست اينها مربوط به يک زن معمولي است که بايد به خاطر اين توصيف هاي دقيق ، جذاب و دوست داشتني به خانم پيرزاد آفرين گفت !
این روزها کمی این طوریم !
پدر یکی از دوستانم در جایی پرت و دور افتاده مکانی ساخته بسیار زیبا که برای همه بسیار عجیب است وجود چنین مکانی در چنین جایی ؛ وقتی که شنیدم بسیار حساس است روی این اتاق متوجه حیطه خصوصیش شدم که چه کرده این مرد برای حیطه خصوصیش .
یاد داستان تاریکخانه ی هدایت افتادم که به چه قشنگی حیطه خصوصی را به نمایش در آورده و در آن تشکیک هم کرده !
یاد لاله و لادن هم افتادم که مرگ و جدایی را خریدند تا حیطه خصوصشان را بدست آورند بسیاری از ما حصاری مرئی ونامرئی به دو خودمان کشیده ایم که جداً دوست نداریم دیگران به آن داخل شوند و با هر تلاشی برای ورود به شدت برخورد می کنیم انگار آنجا تنها جاییست که می توانیم با خودمان تنها و راحت باشم ،احتمالاْ تنها آنجاست که با خودمان رو راست هستیم
و چه خوب که به حیطه شخصی یکدیگر احترام بگذاریم
علی رغم اینکه سر در آوردن از حیطه شخصی دیگران گاهی می تواند بسیار جذاب هم باشد !
این بار دیگر از سفره نطع و کنده سلخ خبری نبود
امشب قضا چیز دیگری است
او را که آوردند نیت کردم تا به انتها نگاه کنم
نمی دانسم چرا کنده و سفره را نیاوردند
هر دو دستش از پشت بسته بود
.....
مرد بلند قامت سیه چرده چانه اش را گرفت و گردنش را جلوی ران خودش کشید
تیغ از نیام بر کشید ؛ روی گردنش گذاشت
دلم می لرزید
می خواستم تا انتها نگاه کنم
تیغ را بروی گلویش گذاشت ،
با ضربه آنی تا نیمه در گردنش فرو برد
خون شتک می زد به هوا و روی زمین قلب می شد
تیغ را که بیشتر فرو می کرد صدای خرخر استخوانهایش را می شنیدم
......
سر هنوز کاملا جدا نشده بود تکه پوستی از آن به بدن مانده بود
بدنش دائما می لرزید ، تکانهای شدیدی می خورد به خوبی می دیدم که با این جهان چه تلخ وداع می کند
با ضربه ای آن تکه پوست هم جدا شد .
اگر از جاده زرگان از اهواز خارج شوید ؛ 3 کیلومتر که بروی به جایی میرسید که دیگر الان شهر شده ، به نام شیبان از شیبان که دو کیلومتر دور شوی از روی جاده در دل بیابان زندانی بزرگ نمایان است که از دور عظمت ساختمان آن مشخص است
به این زندان ؛ زندان حبس ابدی ها می گویند . ظاهراً کسانی که به حبس ابد ویا طویل المدت محکوم می شوند را به این زندان می آورند اولین بار که این جا را از دور دیدم دلم گرفت یاد شائوشنگ افتادم !
راستی شما رستگاری در شائوشنگ اثر فوق العاده فرانک دارابونت با بازی خوب تیم رابینز رو دیدید ؟
دیشب يه مطلي تو وبلاگ سپينود خوندم که منو برد به مدت ها پيش ؛ زماني که کانون اسلامي دانشجويان تعطيل شده بود
مطلب زير رو چند وقت بعد از اون اتفاق ها نوشتم .
آه بازم دير از خواب بيدار شدم امروز يک شنبه است ساعت 8 کلاس دارم .
مامان چرا بيدارم نکردي
هر چي صدات زدم ....
خب – خب بزار ببينم امروز چه کار هايي داريم 8 تا10 کلاس دارم 10 تا 12 سعيد جلسه ي کميته سياسي داره ، هفته قبل قرار شد که از اين هفته نقد خبر هم به جلسات کميته سياسي اضافه بشه ،
آخ راستي پيروز امروز مياد که مطلبش رو بگيره اخه هفته قبل يه مطلب نوشته بود که قرار بود من بخونمش ولي هنوز وقت نکردم
ساعت 12تا 2 جلسه شعر داريم ، کيانوش ميگه بچه ها مون با استعدادن نمي دونم شايد راست مي گه
نگار ديروز آخرين شعرش رو برام خوند خيلي خوب بود پيشرفت کرده –
بچه ها همه يه شبه شاعر شدن !! اينم اصلا اشکالي نداره
بعد از ساعت دو هم جلسه زنان دارن
مرضيه از من دعوت کرده که برم ولي حال جلسه رو ندارم
البته اگه نرم بعدا پوستم کندست همين طوري به من ميگن مرد سالار واي به حال اينکه جلسشون رو نرم
بچه ها قرار برن کنسرت واسه منم بليط گرفتن ، کار بيخوديه ميدونن که من نميرم
محمد رضا ميگه فلاني در مراسم لهو و لعب شرکت نمي کنه !!
.......
..............
........................
...................................
.............................................
الان مدت هاست که از اون روزگار گذشته ، دفترمون رو گرفتن و اسمامون رو از درو ديوار پاک کردن
امروز يکشنبه است .
من تنهام تنهاي تنها نه سعيد نه حسام نه پويا،نه مهدی، نه مرضيه ،نه تينا نه کيانوش نه هيچکس
ديروز هم اين طوري بود
فردا و پس فراد هم همين طوره
ما دانشجو بوديم – ما کانوني بوديم .
پ . ن : کانون اسلامي دانشجويان تشکلي سياسي بود که در سال 79 در دانسگاه آزاد واحد اهواز تاسيس شد ودر سال 84 به دلايل واهي از سوي دانشگاه تعطيل شد .
بچه هاي اين تشکل سواي مرز بندي هاي فکري و سياسي هر کس که گاه موافق من يا مخالف من بودند حقيقتاً از بهترين و مخلص ترين دانشجو هاي واحد اهواز بودند که هر کجا باشند برايشان آرزوي موفقيت مي کنم همه شان را بدون استثنا دوست دارم و هميشه از ديدارشان خوشحال ميشوم
بهترين و بدترين خاطراتم در اين تشکل شکل گرفت !
